Als u de borsten ongeveer één cupmaat groter wenst, kunnen deze ook met eigen vet opgevuld worden. Dit kan uiteraard alleen, als u op het lichaam voldoende vet heeft, wat zonder problemen voor uw lichaamsfiguur kan worden weggehaald. In uw familie moeten geen borstafwijkingen voorkomen, zoals bv. borstkanker, omdat er door deze ingreep wel eens kleine verkalkingen kunnen ontstaan, die röntgenologisch als kanker geduid kunnen worden.

De techniek
De behandeling kan onder plaatselijke verdoving of in narcose worden uitgevoerd. Lichaamseigen vetcellen worden met dunne, speciaal daartoe ontworpen, zuigbuisjes weggehaald. Deze vetcellen worden op een voorzichtige, speciale manier behandeld om ze in leven te houden, zodat ze in de borst ingebracht kunnen worden en dan dus levensvatbaar zijn. Met deze methode is de kans op een blijvend resultaat groter dan de vroegere manier om vet te transplanteren. Het “verdwijnen” van het ingebrachte vet is minder. Echter; door dit verdwijnen kunnen meerdere sessies noodzakelijk zijn.

Eventuele complicaties

Infectie kan optreden; ook kan een bloedinkje optreden, waardoor blauwverkleuring ontstaat. Dit verdwijnt na enkele dagen. Door het speciale ontwerp van de zuig- en infiltratie buisjes is de kans op zenuwbeschadiging miniem. Veel vrouwen, die sinds de puberteit al kleine borsten hebben, kleine borsten hebben gekregen na één of meer zwangerschappen en/of sterke vermagering, wensen een borstvergroting. De eenvoudigste en minst belastende manier om dit te doen is de borsten te vergroten d.m.v. borstprothesen.

Prothesen
Er zijn tegenwoordig verschillende soorten prothesen; allemaal hebben ze een omhulsel van silicone met een geruwd oppervlak om de z.g. kapselfibrose (zie verder) zo veel mogelijk tegen te gaan. De inhoud kan bestaan uit vloeibare of vaste silicone, zoutwater met een verdikkingsmiddel -z.g. Monobloc Hydrogel- of alleen zoutwater.

Silicone prothese:
Tegenwoordig worden vrijwel alleen cohesieve, d.w.z. vaste sillicone prothesen gebruikt, omdat die, vlgs de fabrikant, niet kunnen lekken. Deze prothesen zijn meestal iets stugger dan de vloeibare sillicone prothesen en zijn daarom anatomische/druppelvormig voorgevormd. Een voorbeeld hiervan is de Style 410 van Mc Ghan "verbeterd"en als Style 510, zg dual gel, geprolongeerd. De dual gel heeft naar de voorkant, dus richting tepelhof, een wat stuggere gel dan de achterkant, die richting borstkas geplaatst wordt.In staande of zittende positie zijn de borsten met deze prothesen fraai gevormd, maar in liggende positie zullen de borsten naar boven blijven staan en niet lichtjes opzij vallen. Nadelen van de anatomische vorm is, dat deze prothesen kunnen draaien ofwel kantelen. Ronde cohesieve gelprothesen zijn toch wel zo zacht, dat ze in staande of liggende positie door de zwaartekracht uitzakken en dan ook anatomische of druppelvormig worden; in liggende positie zien de borsten-ook weer door de zwaartekracht-er dan ook heel natuurlijk uit. Draaien van de ronde prothese heeft geen vervorming van de borst(en) tot gevolg en is daarom boven een anatomische prothese-vorm te preferen. Siliconeprothesen zijn niet rontgendoorlaatbaar en de cohesieve prothesen kunnen weliswaar niet lekken, maar wel scheuren door extreme krachten van buitenaf, misschien ook wel door slijtage(?)

Zoutwaterprothese:
De zoutwaterprothese is wel röntgen doorlaatbaar, maar kan rimpelen en klotsen. Daarom is er sinds kort een zoutwaterprothese met verdikkingsmiddel (Monobloc Hydrogel) op de markt. Deze prothese voelt nagenoeg hetzelfde aan als normaal borst-klierweefsel, en heeft een zeer sterke omhulling. Het verdikkingsmiddel is carboxy methylcellulose in een percentage van 3,7 %. De fabrikant verleent een garantie van 10 jaar, zowel op de prothese als op de operatie. De plastisch chirurg kan u de voor- en nadelen van deze prothesen uitleggen, zodat u een keus kunt maken.

De operatie
Uw wens welke grootte de borsten moeten krijgen kan worden uitgevoerd, mits er genoeg plaats is voor de prothesen. Deze worden meestal tussen borstklier en borstspier geplaatst, maar ook wel eens tussen borstspier en borstkas. Er wordt een 3-4 cm lang sneetje in de plooi onder de borst gemaakt en een holte gecreëerd om de prothese te kunnen plaatsen. Het litteken valt na volledige genezing niet op.

Complicaties
Bij elke chirurgische ingreep kan een wondinfectie of een bloeding optreden. De kans hierop is gering. Omdat het lichaam op de borstprothese reageert als iets , wat niet lichaaamseigen is zal er altijd een kapsel om de prothese gevormd worden. Dit kapsel kan in 3 à 5 % bij silliconeprothesen en onder 1 % bij Monobloc Hydrogel zodanig verdikken, dat er een z.g. kapselfibrose ontstaat. Omdat dit kapsel krimpt, zullen er harde en vormeloze borsten ontstaan. Een nieuwe operatie om dit kapsel te splijten zal dan nodig zijn; eventueel moet dan ook een nieuwe prothese geïmplanteerd worden.

Na de operatie

Na de operatie zal er een wat gespannen gevoel van de borsten zijn; dit neemt na korte tijd af. Ook zal er nog zwelling zijn; het definitieve resultaat is na minimaal 3 maanden te beoordelen. De gevoeligheid van de tepel kan méér of minder zijn; meestal gaat dit na enige tijd terug. Aangeraden wordt om 3 weken lang een goed passende sportbeha dag en nacht en daarna nog 3 weken alleen ‘s nachts te dragen en 6 weken lang niet te sporten, hoog te reiken of zwaar te tillen. Zwanger worden met borstprothesen heeft geen nadelige invloed op het geven van borstvoeding. U moet wel bedenken dat de borsten tijdens en direct na de zwangerschap groter zullen worden en daarna weer kleiner met eventueel een verslapping van de borsten tot gevolg. Omdat de kans op het ontstaan van kapselfibrose in de eerste 2 jaar na de ingreep het grootst is, wordt u in deze 2 jaar regelmatig gecontroleerd. Indien u wenst vindt daarna jaarlijks een controle plaats. Het is in ieder geval raadzaam om een controle na 10 jaar te laten doen met de vraag of er nieuwe prothesen ingebracht moeten worden i.v.m. slijtage van de oude. N.B. Bij kleine slappe borsten kan een lifting van de tepels voor een esthetisch mooi resultaat noodzakelijk zijn.

Methode plaatsing van de prothese door drs.Visser:
Bij een borstvergroting plaats ik de prothese altijd tussen de borstklier en de grote borstspier, omdat dat esthetisch gezien de mooiste resultaten-ook op den duur-geeft. Van oudsher werden de protheses achter de spier geplaatst omdat dat, toen er alleen gladde protheses waren, een kans op kapselfibrose van 5% opleverde en, als deze gladde prothese voor de spier geplaatst werden een kans van 20%. Nu er zg getextureerde, ofwel geruwde, protheses zijn is die kans bij silicone 5% en bij monobloc slechts 0,5% bij plaatsing voor de spier. Het is zeker niet zo, dat er achter de spier meer ruimte te creeeren is, omdat deze spier van de ribben moet worden losgemaakt en hierdoor juist minder ruimte is. Ook bij plaatsing achter de spier, die meestal zeer dun is bij slanke vrouwen is het voelbaar zijn van de prothese mogelijk. Het plaatsen van de prothese achter de borstklier is het meest natuurlijk, omdat alleen de borst zelf dan vergroot wordt. Nadeel van het plaatsen achter de borstspier kan zijn, dat de prothese, meestal te hoof gefixeerd wordt, wat in het begin een goed resultaat geeft omdat er een duidelijke lifting van de borst ontstaat, maar later, als de borst wat verslapt, een aanzien geeft van een zg “double bubble” waarmee bedoeld wordt, dat het borstklierweefsel over de borstspier naar beneden glijdt en de achter de spier geplaatste prothese op zijn plek blijft. Een ander nadeel kan zijn, dat bij aanspannen van de borstspier de prothese alleen in de bovenpool platgedrukt wordt en de borsten gaan “wippen”. Soms kan er ook een voortdurende pijnsensatie aanwezig zijn. Operaties met plaatsing van de prothese achter de spier zijn pijnlijker, maar indien u dat wilt, kan ik zonder problemen de prothese achter de spier plaatsen, hetgeen ik vroeger ook altijd deed om voornoemde reden. Als u grotere protheses wilt, zal dit een onnatuurlijk uiterlijk betekenen; Ik zou u daartoe graag nog eens een keer zien. Met vr gr. L.E. Visser, Plastisch Chirurg